Ook op weg naar conditie verbetering?

       

 


Logboek   Veenendaal - Davos


Zaterdag 9 juli 2016:

De dag waar al negen maanden naar toe is gewerkt. De Solo Long distance Run van Veenendaal naar Davos gaat om 10.00 uur van start.

Om 7.30 uur opgestaan. Douchen, hapje eten en klaar staan voor RTV Utrecht die om 8.30 uur komen voor een interview en TV opname.

Rond 9.45 uur verschijnen de 1 ste aanmoedigers in de persoon van Leo den Hartog en Ruud Klaare. Beide op de fiets vanuit Leersum. Al snel volgen er meer aanmoedigers. Lopers vanuit onze eigen loopgroep, kennissen en buren.

Om iets voor 10 uur verschijnt er een dame gekleed in een rode jurk en rode pruik en schoenen met hoge hakken. Ik ben zeer verrast, want hier had ik helemaal geen rekening mee gehouden. Zij bedankte de aanwezigen voor hun komst, wat ik zelf had voorgenomen te doen. Mijn 1 ste verrassing en er zullen er vast nog meer volgen.

Daarna nam wethouder Frits Beckerman het woord over en samen met overbuurvrouw Corrie werd het startschot gegeven.

3 lopers van onze loopgroep begeleiden me naar garage de Gooijer samen met 3 fietsers. Gedurende de 21 dagen zal er ook steeds een begeleider met een VW camperbus mee gaan.  Bij Rhenen staan 2 kennissen met een spandoek.  (Albert go go op naar Davos)

De 1 ste dag lopen viel me erg zwaar. Warm weer (25 graden) en een hoge hartslag. Het laatste ben ik niet gewend en ik maakte me er ongerust over. Wat natuurlijk ook niet gunstig is voor de hartslag. Waar het aan heeft gelegen kan ik niet precies achterhalen, maar de spanningen en de aandacht die mensen van mij vragen kost me veel energie. De aandacht is natuurlijk nodig voor het goede doel waar ik het allemaal voor doe. Ik had er rekening mee gehouden dat dit zou gaan gebeuren, maar niet verwacht dat het zo veel energie zou kosten.

Het 1 e deel van deze loop dag is naar Dodewaard PK Runningshop. Daar kan ik me even opfrissen en op adem komen voor het 2 de deel naar Nijmegen. Tijdens het 2 de deel zakt de hartslag gelukkig wel wat, maar is nog niet wat ik gewend ben. In de namiddag kom ik aan bij de overnachtingsplek.  Hier is B&B De Hut (familie Bollen) gereserveerd. Even opfrissen, bijkomen, de spullen voor morgen weer klaarzetten en dan uit eten bij Valdin, samen met dochter, zoon en zijn vriendin. Zij waren ongerust en willen zien dat het goed met me gaat. Ik ben bekaf en verlang naar mijn bed en daar lig ik dan om 21 uur ook al op. Heerlijk bed en ik val als een blok in slaap.

Zondag 10 juli 2016:

Ik sta om 7 uur op, omdat het vandaag weer een warme dag gaat worden (29 graden). De gastheer heeft het ontbijt al klaargezet met verse jus d’orange en een gekookt eitje. Een goede verzorging en als dank geven wij hen een typisch Nederlandse kleinigheid in de vorm van een rond mini kaasje.

Even later belt mijn zoon op om me te komen begeleiden samen met zijn vriendin. Rond 8 uur vertrekken we. Natuurlijk veel te laat, maar de rust was ook nodig na de inspannende dag van gisteren. We gaan naar Afferden (camping Klein Canada) en daarna naar Wellerlooi. Onderweg ligt er een blonde dame in het gras foto’s van me te maken en zegt tot morgen bij het ontbijt. ???? denk ik.

Ik ben weer tot rust gekomen en de hartslag is weer wat hij moet zijn. De loop is veel langs drukke wegen en het is erg warm. Hele stukken geen schaduw en dat maakt het zwaar. Veel drinken en regelmatig eten is het credo. De navigatie verloopt goed en ik hoef me daar niet mee bezig te houden. Een hele opluchting. Wellerlooi komt al dichterbij. Dag 2 bijna afgerond. Alles verloopt vlotter dan gisteren. Het valt me allemaal  niets tegen. Ik besef me alleen dat ik nog meer moet drinken.

In Wellerlooi word ik hartelijk ontvangen in hotellerie de Hamert. Het ligt mooi met aan de achterkant het terras aan de Maas. Even nagenieten en wat eten en drinken op het terras en dan weer vroeg naar bed. Morgen rammelt de wekker weer om 7 uur. Ik wil proberen om een nachtrust van 10 uur aan te houden. En natuurlijk alles weer klaar zetten voor de volgende dag.

De benen voelen wat stijf aan en nog even masseren dus. Ik denk dat de warmte hierbij een grote rol speelt.

Maandag 11 juli 2016:

We kunnen vanaf 8 uur ontbijten. Dit doe ik dan ook, om weer op tijd te vertrekken. En ja, de blonde dame van gisteren was bij het ontbijt. Zij blijkt de vrouw te zijn van een verslaggever van Maasduiner Centraal. Er is/wordt een artikel geschreven over mijn bezigheid.

Rond half 9 gaat de telefoon, Radio Utrecht, een live interview. Kan nog voor de uitzending van 9 uur sluit.

Vandaag een raar parcours. Onverharde wegen, waarbij je je afvraagt of het wel goed gaat, en op stroken langs drukke wegen. Dit laatste is geen pretje. In Kerken heb ik een tussenstop ingelast. Even gegeten, gerust om dan weer de draad op te pakken.

De navigatie heeft me goed geholpen, alleen de laatste kilometer was onduidelijk. Even zoeken naar de juiste voordeur. Ingang van het eindpunt stond ingevoerd aan de Kӧlnerstrasse, maar deze is aan de andere kant van het gebouw. Even een tegenvallertje als je moe bent. Maar het werd ruimschoots goedgemaakt door de hartelijke ontvangst van het Helios Klinikum. Een bijzondere ervaring als 5 personen, die je niet kent, je staan op te wachten en nog van alles van je willen weten.

Op het terras, aan een groot plein, hebben we braadworst en patat gegeten. Niet het optimale menu, maar er was niets anders meer in het restaurant van de klinik.

De benen voelen nu beter aan dan gisteren. Een goed vooruitzicht dus. Temperatuur was vandaag voor het hardlopen ook beter dan de afgelopen dagen.

Dinsdag 12 juli 2016:

Ik wil weer op tijd vertrekken, maar ben even afhankelijk van anderen. De camperbus is gisteren nog aan het stroom gelegd en kan vanochtend pas rond 8 uur ontkoppeld worden. Het voordeel is dat ik wat langer in bed kan blijven. Ik ontbijt nog in het restaurant van het Helios Klinikum en ontmoet mevrouw Monika Gödden-Pohl nogmaals. Zij is de casemanger die alles heeft geregeld van ontmoeting tot afscheid. Zij is in Nederland geboren en spreekt nog behoorlijk goed de taal. Een dame van begin 60 jaar schat ik en al vanaf 1971 werkzaam in de klinik.

Vandaag ga ik richting Keulen met tussenstop in Neuss. In Neuss kwam ik de camperbus op de drukke winkelstraat tegen in de milieuzone. Deze mag daar helemaal niet komen, maar het navigeren had vandaag wat voeten in aarde, omdat er geen fietser bij is. Even wennen aan de situatie. We mogen elkaar niet kwijtraken en kijken 2-3 kilometer per keer waar we elkaar ontmoeten. En dan weet je niet waar je uitkomt. Vandaag dus midden in de hoofdstraat van Neuss. Zo gaat het de hele dag door. Soms lange wegen en dan weer drukke gebieden waar moeilijk een parkeerplaats te vinden is. Het is per keer bekijken hoe de situatie is. Als we elkaar te lang niet zien, dan bellen we even. Verbinding met internet en daarbij behorende apps verlopen nog niet zoals thuis getest. Ik kan met mijn telefoon de navigator niet bellen. De navigator mij gelukkig wel. We zijn echt afhankelijk van elkaar. Het lijkt wel dat de lamme de blinde helpt. Uiteindelijk komen we toch aan de eindstreep van de dag en zitten we weer voldaan onder het eten van een pizza en een flinke glas cola na te praten.

Vandaag met warm weer begonnen en in de middag een flinke regenbui gehad. De temperatuur vreet je op en dan is regen heerlijk. Mijn hartslag is nog steeds op voor mij op normaal niveau. 

Woensdag 13 juli 2016:

Heerlijk geslapen in een Internationale Jeugdherberg net voor Keulen. Ik word met de bus weer naar mijn koers gebracht. De temperatuur voor vandaag ziet er gunstig uit. Bewolkt en 20 graden is de voorspelling. Toch laat de zon zich regelmatig zien, maar met de wind en lopend langs het water is het goed te doen. Rond het middaguur valt er nog een stevige bui. Ik loop in Keulen langs het water. Dit stuk was heerlijk om te lopen, maar net buiten Keulen begint het industriegebied. Een smerig ruikende route. Niet prettig om te lopen. Ik liep onder een tunnel van 9 rijen dikke buizen door en langs de nodige schoorsteenpijpen. Dit kan niet goed zijn voor je longen. Achteraf hoor ik van iemand waar ik even mee aan de praat raak, dat dit het grootste raffinaderijgebied van Europa is. Verder zaten er ook al wat klimmetjes in. Al met al een gevarieerde route. Even 1 kilometer met de bus meegereden, omdat ik langs een drukke weg moest lopen. Vond ik iets te gevaarlijk. Mijn leven is me te lief.

Ik begin te voelen dat het de nodige energie kost en dat ik rust nodig heb. Ik ga dan ook al vroeg naar bed. Morgen volgt dag 6 alweer.

Voor het eerst een overnachting op een camping in de camperbus. Vlak bij het sanitair blok. Weer wat anders dan een B&B, hotel, klinikum of jeugdherberg. Dit zal zeker ook bevallen.

Ik besef vandaag ook dat ik er een nieuwe vriend bij heb, mijn Garmin navigatie. Een heel goede hulplijn.

Donderdag 14 juli 2016:

Vannacht minder goed geslapen. Ik ben verwend door de afgelopen nachten denk ik. Dit ligt niet aan de camperbus. Meer aan mij. Het voordeel van de bus is, dat er niet gesleept hoeft te worden met de spullen het hotel in. Ik heb alles direct bij de hand. Komende nacht slapen we weer in een hotel in Andernach. De bak met verzorgingsspullen, toiletspullen, gps, klok, laptop en schone kleren mogen ook weer mee naar de kamer.

Programma van vandaag is Bonn-Andernach, direct vanaf de camping. Als ontbijt heb ik een stevig bord Brinta genomen. Daar kan ik het wel weer even mee doen. In Remagen heb ik mezelf getrakteerd op een lekkere kop koffie en een groot stuk taart. Later op de dag nog een pauze genomen aan de Rijn ter hoogte van Bad Breisig. Vanaf daar volg ik de fietsroute naar Andernach. Niet een heel bijzonder stuk. In elk geval niet langs het water op. In Andernach was het nog even zoeken naar het hotel. Af en toe snap ik de gps niet. Of misschien denk ik het te weten en spreekt de navigatie me tegen. Ik word onzeker als hij UIT Koers aangeeft. Dan zal ik toch iets niet goed doen.

Ik word vriendelijk door de hoteleigenaar ontvangen en mag mezelf naar de 2 de verdieping begeven. Geen lift. Wat een bofkont ben ik toch. Kan ik alvast aan het klimwerk beginnen. Even lekker douchen, de spullen voor morgen weer klaarmaken en een hapje eten. Wat schetst mijn verbazing als de telefoon overgaat. Het is Jack Crielaard. Hij is in de buurt, fietsvakantie houden en stelt voor samen een hapje te gaan eten. De locatie is me te ver. Elke meter die ik extra moet lopen doe ik niet om energie te sparen. Als ik op het terras zit, komt Jack met zijn vrouw toch aanlopen. Even gezellig bijpraten en daarna weer ons eigen gang gaan. Ik heb inmiddels een vast dagprogramma en daar hoort veel uren rust bij en geen onnodige energie gebruiken.

Vrijdag 15 juli 2016:

Vannacht erg slecht geslapen. Het hotel is supergehorig. Drukke straat voor en spoorlijn met goederen wagons achter. En gasten die al hard pratend om 5 uur op de gang staan.

Het ontbijt is niet heel bijzonder, maar ik doe het ermee. Vandaag ga ik naar Boppard met als tussenstop Koblenz. Daar ga ik even wat eten en rusten. De krachten nemen af. Ik kan gelukkig nog wel helder denken en weet wat ik doe. De route is verrassend. Over paden (weilanden) met hoog gras, klimmen en dalen, toch weer en stuk langs de drukke weg zonder fiets/looppad. Misschien heb ik het al eerder gezegd. Dit ga ik niet meer zo doen. Mij te gevaarlijk. Koblenz is overigens een schitterende stad, maar alles staat vast. Waar is mijn navigator en de servicebus? Gelukkig dragen we groene shirts en vallen we goed op voor elkaar. In Koblenz begin ik ook echt hoogte meters te maken. Aan de rechter flank volop wijngaarden en links de snel stromende Rijn. Hier zijn lange stukken waar je zelfs met je ogen dicht kunt lopen.

Na mijn rust op naar Boppard. Het hele stuk was erg mooi. Veel fietsers die langs de Rijn gaan. In Boppard had de burgmeester een overnachting voor ons geregeld. Even ons gezicht op het gemeentehuis laten zien, een Daalder mini kaasje overhandigen en dan op naar de slaapplaats. Jammer, Herr Burgemeister is gisteren met vakantie gegaan. Dan maar naar ons slaapadres. Vijf keer aanbellen, maar niemand doet open. Een flyer door de brievenbus gedaan om te laten weten dat we wel zijn geweest. Helaas dus op zoek naar een andere slaapplek. Echt helaas, want wat ik ervan gezien heb, is Boppard een hele mooie plaats. Had ik in de avond nog even lekker op het terras kunnen genieten van het uitzicht over de Rijn met zijn grote schepen. Die komen er genoeg voorbij. Door dit voorval gaan er een paar uur van mijn rust af. Eerder op de route had ik al een camping gezien. Ik ben er met de camperbus naar toe gebracht. Ook nu kwam deze weer goed van pas. De camping ligt aan de Rijn. En aan de andere kant de spoorlijn.

Ik besef me ook dat ik dit project niet alleen kan doen en ben blij dat Corrie er bij is.

’s Avonds nog even Facebook en de email nagekeken. Ik word vrolijk van de goede berichten die jullie mij sturen.

Zaterdag 16 juli 2016:

Vannacht weer slecht geslapen. Ik had wel gezien dat er een trein langs de camping op komt, maar er geen rekening mee gehouden dat deze de hele nacht door zou rijden. Het leek wel dat er elke 2 minuten een trein langs kwam en door de camperbus heen dendert. Pas in de vroege ochtend minderen de treinen en mag ik weer bijna uit bed. En dan begint de TomTom ’s nachts ook nog tegen me te praten: na 200 meter rechtsaf. Ik dacht eerst dat ik droomde, maar toen ik het nog een keer hoorde bleek het toch echt te zijn. Overeind dus om dat ding uit te zetten. Al met al niet bevorderlijk voor de rust.

Ik raak op de camping nog aan de praat met een Zwitser. Hij gaat samen met zijn hond wandelend van Zwitserland naar Rotterdam. Hij denkt er 12 weken over te doen. Dat is weer het voordeel van een camping. Je maakt makkelijk contact met anderen.

Ook vandaag een deel van het parcours waar geen strook is voor een fietser/loper. Je pleegt kamikaze als je toch deze weg gaat volgen. Ik heb hiervoor gepast. Voor de rest is het allemaal een beetje van hetzelfde. Langs het water, veel cruise en vrachtboten en veel vakantie fietsers. Het parcours is nog vrij vlak. Het lopen is zwaar. De batterij raakt langzaam leeg. Ik kan nog steeds goed eten en heb geen lichamelijke klachten. In Oberwesel even een lekkere kop cappucino en een stuk taart op een terras genomen. En nog een bruidspaar gezien. Het gewone leven gaat door.

De knie waar ik 2 maanden voor vertrek een beetje last van had, houdt het ook goed. Ik denk mede namens Peter Gardien, van Fysiq Vision,  die mij enkele malen flink heeft gemasseerd. Zelf masseer ik me voor en na het lopen. Ik doe er alles aan om gezond en wel in Davos aan te komen. Tot zover lukt het nog steeds.

Zondag 17 juli 2016:

Vandaag weer om 7 uur opgestaan. Ik wil dit ritme er zo lang mogelijk inhouden. Een bord Brinta en een cracker, dan moet het maar weer gaan. De start is direct vanaf de camping. Nog een deel langs de Rijn en dan bij Bingen am Rhein de brug over. Ik laat de Rijn nu even achter me en bezoek de wijnvelden. Het is een verrassend parcours. Ik dacht een fietsparcours uitgezet te hebben, maar een MTB-er zou er nog moeite mee hebben. Over zandpaden, door hoog gras, heuvelachtig, dwars door hele grote wijnvelden en heel veel windmolenparken gezien. De boeren zijn hier en daar tussen de wijnranken aan het maaien met kleine tractoren. Ik heb en wedstrijdje gehad met een Rijnaak, dik gewonnen. Ik moet er wel bij zeggen dat de Rijnaak stroom tegen had. En een wedstrijd met hazen. Hiervan heb ik dik verloren. Het was ontzettend warm. Gelukkig stond er ook wat wind. In de verste verte is er eigenlijk niemand te zien. Geeft toch ook weer een gevoel van vrijheid. Ik begon ’s morgens trouwens op 88 meter hoogte en bijna aan het einde van de rit zat ik op 262 meter hoogte. Garmin heeft weer goed zijn werk gedaan. Ik kwam op het juiste punt in Alzey uit en ben niet verdwaald. Voor de begeleider in de bus was het soms lastig me te vinden. Soms zie ik de bus voorbij rijden als ik aan kom lopen. Dit onderdeel blijft lastig. Telefoon is in dit geval ook onmisbaar.

Maandag 18 juli 2016:

Vannacht weer prima geslapen op een eenvoudige, rustige, schone camping en goed sanitair. Koude Brinta pap gegeten. De gaspot is leeg. Een glas water erbij en gaan maar weer. Als er maar weer energie in mijn maag zit om de motor draaiend te houden.

Op naar Mannheim. Onderweg broodjes kopen bij de bakker. Helaas geen bakker gezien die open is. Normale sluitingsdag op maandag? Toch vandaag weer hele stukken langs de grote weg gelopen. Het leek er minder druk, maar ze komen nog steeds snoeihard voorbij. Ondanks dat ik goed te zien ben in het groene shirt neem ik de gok niet en wacht ik in de berm af tot ze voorbij zijn. De eerste stop is in Worms bij een tennisvereniging. Daar kan ik me douchen en in het restaurant heb ik een heerlijke schnitzel gegeten met gebakken ei en champignons. Het was bij een tennisvereniging, maar ik denk dat het restaurant in de buurt als goed omschreven staat. Geen tennisser gezien, maar wel veel gasten in het restaurant. De ondernemer die zo gastvrij was heb ik een Daalder mini kaasje gegeven.

De stad Worms op zich had ik groter verwacht. Vandaag daar 31 graden op de thermometer zien staan.

De weg van Worms naar Mannheim was zwaar. Hele stukken konden de verzorgingsbus en ik niet bij elkaar komen. Grote stukken in open terrein gelopen en dus volop in de zon. Voor de zekerheid een drankbelt meegenomen. Ik heb het zeker 10 kilometer zonder verzorging moeten doe.

De brug over naar Mannheim was heel bijzonder. Via een grote pilaar ging ik naar boven en liep zo’n 600 meter op het midden van de snelweg, tussen 2x 2-baanswegen, om vervolgens weer via een pilaar naar beneden te gaan. Voor de fietsers was er een rijgoot. Je moet er wel krachtig voor zijn om de fiets naar boven te duwen.

Nog ongeveer 6 kilometer te gaan naar de slaapplaats, Universitätsmedizin Mannheim. Daar is een kamer geregeld. Een ruime kamer waar normaal gesproken familie/vrienden van patiënten verblijven. Ook hier nog de nodige meters gelopen, omdat de kamer op het midden van het universiteitsterrein is.

Het was een zware dag. Even lekker douchen en op bed liggen. Daarna heb ik nog aan het water een broodje gegeten. En natuurlijk weer vroeg naar bed. Negen uur.

Dinsdag 19 juli 2016:

Vreemd om in een ziekenhuis bed wakker te worden. Overigens heerlijk geslapen en daarna van een lunch buffet genoten. Rond half negen naar de startplek vertrokken en op naar Hockenheim, waar de tussenstop is gepland. Let wel gepland en niet uit noodzaak. Het eerste stuk was onprettig om te lopen. Over industriegebied en smalle stroken van een halve meter tot mijn beschikking. Na mijn zoveelste drankpost ging ik de velden weer in, maar werd teruggefloten. De bus wilde niet meer in zijn achter geschakeld worden en de versnellingspook leek wel een roerlepel in een pan. En nu. De plek waar de bus stond, was op een straat met geen naam. Leg dit maar eens uit aan de hulpdienst. Tot mijn verbazing stond de bergingswagen al binnen een half uur bij ons. De omschrijving en kernpunten van de omgeving waren kennelijk voldoende om de plek te vinden. Geen ANWB klusje, maar gewoon de auto meenemen naar de dichtstbijzijnde VW garage. In dit geval Hockenheim. Een noodzakelijk rust dus. Ik kreeg het benauwd. Kan ik mijn missie nog afmaken. Er gaat van alles door me heen. Er wordt me verteld dat het onderzoek naar het probleem ongeveer een uur gaat duren en als er onderdelen besteld moeten worden….. dan kan het al snel 2 tot 3 dagen duren voordat de reparatie uitgevoerd kan worden. Het was al warm, ik heb ergens 31 graden zien staan, maar nu kreeg ik het helemaal warm. Na een uur nog niets gehoord en toen maar even geïnformeerd. Wat blijkt, ze waren al met de reparatie bezig en het zag er naar uit dat de reis vanmiddag nog voortgezet kon worden. Even na het middaguur bij de garage vertrokken en bij het dichtstbijzijnde punt van de koers weer afgezet. Vanmorgen was mijn hartslag mooi op pijl, maar vanmiddag begon hij toch weer te stijgen. Dit zijn van die dingen die je niet in de hand hebt en dat vind ik lastig om mee om te gaan.

In Hambrücken aangekomen, heb ik me gemeld bij de burgermeester. Hij heeft een slaaplocatie geregeld. Ik werd vriendelijk ontvangen en heb hem een Daalder mini kaasje gegeven. Er zijn wat foto’s over en weer gemaakt en er stond iemand notities te maken voor het gemeenteblad. Daarna gaf hij mij ook een kado in de vorm van een zakmes en een papaplu voor de zon, want die schijnt hier wel heel erg. Het zakmes heeft als reden dat de bevolking vroeger bekend stond als messentrekkers. En elke Hambrücker gaat op pad met een mes op zak. Vandaar het mes.

Bij de slaapplaats werd ik allervriendelijkst ontvangen door de gastvrouw tevens eigenaresse van een backerei/conditorei. Ze wees me een ruime schone kamer en nodigde me uit voor een kop koffie en gebak. Daar kun je natuurlijk geen nee tegen zeggen. ’s Avonds heb ik nog lekker een Pflamkuche gegeten, een ijsje en een groot glas cola. Alcohol heb ik nog niet aangeraakt de afgelopen weken. Voor degene die niet weet wat een Pflamkuche is: het lijkt op een pizza, maar dan is het deeg nog veel dunner. Je kunt er bijna doorheen kijken. Een goede afsluiting van de dag. Op de terugweg zag ik 37 graden op de thermometer staan. Dat beloofd wat voor morgen. Ik drink nu al zeker 6 liter vocht weg per dag.

Woensdag 20 juli 2016:

Vanmorgen eerder opgestaan in verband met de voorspelling dat het een bloedhete dag gaat worden. Het doel voor vandaag is Phorzheim met tussenstop in Bretten. Door Bruchsal heengelopen. Een schitterende plaats met volgens mij veel historie. Veel klimwerk. Het Paardeveld x10 in het kwadraat. Dit geldt ook voor Pforzheim. De eerste uren was het nog aardig te doen. In het open veld was het erg warm en in de plaatsjes ook. Liters vocht weggedronken. Het einde in Phorzheim dus, maar de overnachting op een camping in Neuhausen/Schellenbronn. Dit is zo’n 12 kilometer van het eindpunt. Nog behoorlijk ver, zelfs met de auto. Ligt ergens nog verder in het binnenland. De route is zo dat je er aan begint te twijfelen of het goede adres/postcode wel is ingevoerd. Een overnachting op een camping dichter in de buurt konden we niet vinden. Alle overnachting zijn gelukkig thuis al geregeld. Dat is een hele zorg minder.

Het lopen op zich valt me reuze mee. Je denkt onderweg aan van alles en niets. Sommige dingen zet je tot nadenken. En dan vooral hoe snel alles om je heen gaat. De auto’s razen voorbij en ik loop met alle tijd van de dag mijn parcours af. De verschillende luchten die je om je heen ruikt. Van stank in de stad tot hooilucht in het buiten gebied. Ik, de leeuw, dacht vandaag zelfs aan 2 leeuwinnen die voor me liepen. Ik heb ze niet ingehaald, terwijl ik wel wat gezelschap kon gebruiken op dat moment.

Donderdag 21 juli 2016:

Het was een onrustige nacht. Ik kon moeilijk in slaap komen doordat een kind lag te huilen. Had vast ook last van de warmte. Eindelijk zijn we allebei toch in slaap gevallen. Later die nacht begon het flink te waaien, onweren en te regenen. Ik ben nog mijn bed uitgeweest om de luifel van de bus in te halen. Weer bijtijds opgestaan en niet gewacht tot de bakker van de camping open was, maar koude Brinta pap gegeten, omdat er nog geen nieuwe gaspot is.

De temperatuur is behoorlijk gedaald na de regenbui van vannacht. Ik denk zeker zo’n 10 graden. Dat zal vast een stuk makkelijker lopen. Het parcours start weer vanaf de camping. Klimmen van zeker 12-13%  en open stukken terrein. Nog een flinke regenbui op mijn lijf gehad. Aan regenplassen was niet te ontkomen en mijn schoenen werden drijfnat. Na het eerste loopdeel een lekker gebakken eitje op brood gehad. Inmiddels weer een gaspot kunnen regelen via de camping eigenaar. Hij wist nog een adres waar je ze ( er was er nog maar 1) kan krijgen. Er moest nog wel even 15 kilometer voor gereden worden, maar dan heb je ook wat. Hij stond gereserveerd klaar. Na controle of de juiste persoon de gaspot op kwam halen, werd deze afgegeven.

Het tweede deel was door het bos. En daar…..ik weet niet wat me overkwam. Het leek wel een hoe moet ik het zeggen: een sprookjesbos, Hof van Eden? Het was aan een bosrand. Een heel heel groot grasveld. Intens groen. En her en der vruchtbomen. Alleen de dieren ontbraken nog, verder zou het plaatje compleet zijn. Heel bijzonder. Ik kan er nog niet over uit. Je moet het gezien hebben. Ik heb overigens heerlijk gelopen. Zou dat door het gebakken eitje komen?

De begeleider met de bus had wat moeite met het zoeken naar Neuhausen. Een plaats die ik vandaag ook aandeed. Welke Neuhausen zal het zijn. Er zijn er wel een stuk of tien. Corrie, zo nu heb ik haar toch een naam gegeven, wat van haar eigenlijk niet hoeft, heeft een nieuwe functie op de TomTom gevonden die aangeeft op welke locatie je bent. Reuze handig in dit geval. De juiste Neuhausen was snel gevonden. Ze is behoorlijk handig met navigeren en de opties op de communicatie middelen. Ook het rijden in de bus in drukke gebieden gaat goed. Ze moet regelmatig omwegen maken, terwijl ik onder een tunneltje of doorsteek pad kan.

De omgeving waar ik nu ben, kent veel graan en maïsvelden. En er zijn veel frambozen, aardbeien, pruimen en appels. Ik hoorde gisteren van de buurvrouw op de camping dat je een flinke bak frambozen bij de Lidl kunt kopen voor € 0,99.

Aan het einde van de rit ben ik nog op bezoek geweest bij de burgemeester van Ehningen. Ik werd gastvrij onthaald en na wat uitwisseling van informatie werd ik getrakteerd op een Magnum ijsje. Nou die gaat er wel in op zo’n warme dag.

En nu op naar de camping. We staan op een veldje met minicampers. Op de achtergrond is er een live reggae band aan het spelen. Heerlijke muziek vind Corrie. Ik ga weer slapen en Corrie kruipt nog even achter de laptop om mijn verhaal weg te zetten. 

Vrijdag 22 juli 2016:

Wat me vanmorgen overkwam is me ook wat. De route begint bij een rotonde. Dit is niet veilig om uit te stappen. Daarom een paar honderd meter doorgereden. Ik moest direct het bos in. Volgens Garmin kon ik zo op het pad komen. Corrie zet me af en ik loop het pad op het bos in. Ik hoor nog dat Corrie gelijk wegrijdt. Andere keren wacht ze om te kijken of ik bij het juiste pad kan komen, maar nu vroemmm en weg was ze. Ik loop door en kom voor een gesloten hek te staan. Ik kan niet verder. En daar sta je dan. Ik heb er een foto van gemaakt anders zal Corrie dit niet geloven. We hebben er samen achteraf om gelachen. Op Garmin zag ik dat er nog een pad liep en aansloot op het parcours wat ik moet lopen. Dit heb ik dus gedaan en daar kon ik inderdaad verder. Een paar kilometer extra lopen en je komt er ook. We hebben elkaar ook niet meer kunnen bereiken. Ik liep alleen maar door het bos. Stijle hellingen die ik niet in 1 keer kon lopen. Zelfs na een meter of dertig moest ik even stoppen. Te bizar. En je komt zo maar 3 uur helemaal niemand tegen.

Het middag gedeelte was helemaal anders. Langs drukke wegen en ook alleen maar omhoog. Tot mijn verbazing werd ik voor Lichtenstein ingehaald door een fietser. We keken elkaar aan en zeggen hé Jaap hé Albert. Is het mijn zwager. Ik wist dat hij onderweg was en al vrij dicht genaderd was, maar dat je daar, na zo veel kilometers van huis elkaar zo treft, vind ik heel bijzonder. Hij had van te voren al aangegeven dat hij de laatste week naar Davos mee zou fietsen. Ik ben daar heel blij mee. Hij is vanuit Nederland per fiets hier naar toe gekomen in een stevig tempo, want ik had hem pas morgen verwacht. Hij zit vol verhalen van wat hij onderweg heeft meegemaakt. Hij weet nog niet half wat ik heb meegemaakt. Dat komt nog wel. We hebben nog een hele week samen te gaan.

Aan het einde van de middag begon het te onweren en te regenen. Het koelt nu lekker af en het beloofd een lekkere nacht te worden. We staan weer op een camping ergens achteraf. Er was voor de rest weinig op kampeergebied te vinden. Morgen wordt ik dan ook weer naar het beginpunt gebracht.

Zaterdag 23 juli 2016:

Op naar Ertingen. Als het goed is wordt ik opgewacht door de burgermeester. We gaan het beleven.

Vanmorgen was het een heerlijke temperatuur om te lopen. Ik denk rond de 16 graden. Dit loopt in de middag op naar 21 graden. Gisteravond was er nog wat regen en onweer. De tijd gaat snel. Ik ben al weer 2 weken onderweg. Ongelooflijk. Ik kan nog niet alles bevatten van wat ik heb meegemaakt en ben enig besef van tijd kwijt. Waar ik naar kijk is welke route ik moet hebben en dat is voor vandaag route 15 en mijn eindpunt is Ertingen. Wat ook belangrijk is mijn rust, het eten, de massages en dat de spullen klaar staan voor de volgende loop. Voorbereiding en onderhoud dus.

Rond het middaguur heb ik een tussenstop gemaakt op de kruising K6745 en K6744. Even een hapje gegeten en gerust voor het middagdeel. In mijn hoofd zit het nog steeds goed. Het is hier enorm rustig. Je hoort geen motor, vliegtuig of andere machinale activiteiten. Er is volop natuur.

Terwijl ik lag te rusten, kwam mijn zwager aan fietsen. Hij heeft de nacht op een andere slaapplaats doorgebracht. Ook nu zit hij weer vol verhalen. Ik zal me met hem niet vervelen. En wellicht trekt hij me met zijn afleiding er doorheen.

Na de middag stuurt Garmin me direct het bos in en zal ik Corrie met de bus een aantal kilometers moeten missen. Jaap gaat nu met mij mee op de fiets en neemt een bidon met vocht voor me mee. Het is weer een helse tocht met smalle paden begroeid met hoog gras en een flinke klim en een modderige afdaling. Jaap moest afstappen terwijl hij toch behoorlijk sterk is. Daarna nog een stuk langs de weg op. Nu wel met loopgedeelte. Helaas ben ik nog een paar kilometer verkeerd gelopen. In Ertingen, met nog een laatste steile klim naar het Rathaus, werd ik opgewacht door de loco-burgermeester. Op zaterdag wel te verstaan. Een man, die ik in het dorp al had gevraagd waar het Rathaus was, zei me dat ik pech had. Deze is op zaterdag dicht. Vandaag is hij voor mij open zei ik. Wat heb je dan gedaan, dat hij voor jou wel open is. In het kort heb ik dit nog uitgelegd en dan krijg je een bewonderenswaardige blik. Ik werd al opgewacht zelfs. Ook hier wat informatie over en weer inwisselen en we kregen elk een mok met het wapen van Ertingen erop. Harstikke leuk.

De burgermeester zou zelf ook nog langskomen bij ons overnachtingsadres. Ik heb tot 6 uur gewacht en nog geen burgermeester. Ik heb er niet meer opgewacht. Dan maar geen burgermeester. Er moet nog wel gegeten worden. Op weg naar een restaurant moest er gestopt worden. Een auto reed voorbij en stopte voor ons. Er stapte een man. Het was de burgermeester in eigen persoon. Hij had ons weg zien rijden en was ons achteraan gegaan. Welke burgermeester doet dat nu. Jurgen Kӧhler dus.

We vroegen hem ook nog om een leuk eet adres. We kregen een leuke locatie door, maar het eten viel tegen. Keuze uit worst en patat en nog meer van deze snelle hap. Dat is dan weer jammer.

Zondag 24 juli 2016:

Het ontbijt stond kant en klaar in de koelkast. Gisteren kon ik al opgeven wat ik wilde hebben. Broodjes, kaas, sap, melk, fruit. Het was goed voor elkaar. Ook hier een bijzonder aardige gastvrouw. Ze klopte zelfs ’s avonds nog op de deur bij Jaap of hij zijn fiets niet binnen wilde zetten.

Vandaag begin ik zonder navigator op de fiets. Hij was niet wakker te krijgen. Na 3x aan zijn deur geklopt te hebben, werd hij nog niet wakker. Toen ik al bij de voordeur stond om te vertrekken, stond hij geschrokken achter me. Hij vond het natuurlijk heel vervelend, maar ook voor hem is het een intensieve opgave.

Het is weer een dag met veel klimmetjes. Vandaag een hoogtepunt van 800 meter bereikt. Stukken door het bos gelopen en daar een vos en een hoogzit (uitzichtpunt om wild te observeren) met een bureaustoel erin gezien. En een non in het zwart gekleed, midden in het bos. Die verwacht je daar ook niet. En een ree midden in een graanveld. Ze schrok van me toen de telefoon overging. Het “pad” wat ik toen liep was bijna niet om door te komen. Er moest een pad zijn, maar deze was overwoekerd door begroeiing. Het was op de scheiding van bos en een graanveld. Ik werd doodgestoken door muggen. En mijn schoenen kwamen vol te zitten met graan. Loopt niet erg lekker. Gelukkig was dit maar een stuk van zo’n 500 meter.

Later op de dag sloot de navigator op de fiets aan en hebben we gezellig samen op een mooi plekje naast een grote schuur en maïsveld een kop soep en een stokbroodje (nog van gisteren) gegeten. Op zondag is hier in de omgeving geen mens op straat te zien, laat staan dat er een winkel open is. We hebben het ons goed laten smaken.

En dan op weg naar Horgenzell. Het was weer behoorlijk warm. Ik ben even bij het Rathaus aangeweest en een bewoonster gevraagd een foto te maken. En een folder door de brievenbus gedaan met een bedankje voor het regelen van de overnachting. De overnachting is bij een particulier. Er was een oproep gedaan in een nieuwsbrief van de gemeente met een oproep voor een overnachtingsplek voor iemand die hardloopt van Veenendaal naar Davos voor een goed doel. Er zijn er verschillende die zich aanmelden en Lydia Bechinger is het geworden. Een allervriendelijkste gastvrije oprechte dame van 76 jaar, maar dat zou je haar niet geven.

Ze staat ons al op te wachten. Ze is net zo benieuwd als wij met wie ze te maken krijgt. Het contact is direct goed. Ze praat voluit en vindt het reuze gezellig dat we er zijn. Op de vraag of zij een eet adres heeft, zegt ze ja hier. We zijn verbaasd, want dit hadden we niet verwacht. Ze had het eten al voorbereid en om 6 uur konden we aanschuiven. We kregen spedzlen voorgeschoteld en stoofvlees. Het was heerlijk. Tijdens het eten hebben we volop zitten praten en foto’s en selfies gemaakt. Mevrouw was oprecht geïnteresseerd in alles en gaf ook een kijkje in haar privé leven. Ze bood ook nog aan om ons de omgeving te laten zien per auto. Jaap en ik hebben afgeslagen, maar Corrie vindt het wel leuk. Ze gaan naar een uitzichtspunt waar de Bodensee te zien is. En ze zijn nog naar een Italiaan geweest voor een ijsje. Corrie zal het ritje nooit meer vergeten. Over smalle wegen en met een snelheid die je van een 76-jarge vrouw niet verwacht. Ze scheurt er echt overheen, zelfs met 1 hand aan het stuur en volop pratend. Het lijkt Hockenheim wel. Als er een auto voor haar rijdt met 60 km per uur vindt ze dit geen snelheid en geeft plankgas op naar de 80. Corrie wordt er zelfs een beetje bang van. Mevrouw kent de wegen natuurlijk op haar duimpje.

Adres uitgewisseld een moeder die geen problemen heeft ons als vreemde te ontvangen.

Maandag 25 juli 2016:

Mevrouw is al om half zeven op om bij de bakker verse broodjes te halen. Het ontbijt was uitgebreid en ze had zelfs witte worst gekookt. Mevrouw is op de biologische toer. Ze doet 2x per week aan sportief wandelen met haar vriendinnen. Niet als het regent. ’s Morgens dus ook weer volop verhalen. We kwamen bijna niet weg. Natuurlijk moeten er ook nog foto’s worden gemaakt. Buiten stonden 2 leeuwen van steen en dit sluit goed aan bij mijn spreuk van: Beter 1 dag een Leeuw dan je hele leven een schaap. Het leek erop dat ze het moeilijk vond om afscheid te nemen. Dat had ik zelf eigenlijk ook wel.

Maar de tocht gaat toch verder. Nu naar Bregenz. In Nonnenhorn een tussenstop gemaakt op nog geen 50 meter van de Bodensee in de schaduw en wat wind. Een mooi stekkie. Het laatste stuk lopen was langs de Bodensee op. Pal in de zon de bocht maken van Lindau naar Bregenz. Ik had een grensovergang verwacht, maar deze heb ik niet gezien. Ik kon er dan ook geen foto va maken. Het werd ook steeds drukker op het loopgedeelte. Nog een paar kilometer te gaan en dan zie ik Ans en Gerard staan. Ik wist niet dat ze er zouden zijn en tot mijn verrassing staan ze op dezelfde camping. Corrie zal hier wel achter zitten. Ineens ben ik Jaap kwijt. En dus ook mijn vocht. Hij is pratend met Gerard van de route afgeweken. Ik was eerder op de camping dan zij. Corrie had al een plek geregeld onder een boom in de schaduw. Een mooie plek. Helaas begonnen er een aantal de barbecue aan te steken en de rook stond onze kant op. We hebben ons toen verplaatst en zijn bij Ans en Gerard gaan staan. Ze hadden soep voor ons gemaakt. We hebben een hapje gegeten en nog wat zitten kletsen. Jammer dat de tijd ontbreekt om het laat te maken. De voorbereidingen voor morgen moeten nog gemaakt worden en om 8 uur wil ik toch echt in bed liggen.

Dinsdag 26 juli 2016:

Vannacht minder goed geslapen. Zeg maar slecht. Het was broeierig warm. Daar kwam nog bij dat de overburen, een aantal kinderen en 2 begeleiders, laat thuis kwamen en nog eens uitgebreid met elkaar begonnen te kletsen. Zelfs toen ze in hun tenten waren, nog over en weer aan het praten.  

Maar goed. Om 7 uur gaat het alarm van de wekker weer af. Lekker weer een bord Brinta, de watertank van de bus nog even vullen en ik kan weer gaan. Op naar Schaan in Liechtenstein. Jaap heeft trouwens heerlijk geslapen bij de buren (Ans en Gerard). Verrassend dat hij 32 jaar bij het bedrijf heeft gewerkt waar hun zoon sinds een paar jaar werkt. Dit schept een band en ze hebben afgesproken elkaar in Davos weer te ontmoeten. Ze hebben ook nog gezamenlijke kennissen. Wat kan de wereld toch klein zijn.

Vandaag ben ik diverse keren de grens overgegaan. Van Oostenrijk naar Zwitserland naar Liechtenstein. Dan weer Oostenrijk, Zwitserland…. Het was een tocht langs de Rhein. De Rhein is hier de grens tussen Oostenrijk, Liechtenstein en Zwitserland. Nooit geweten. Bij de tussenstop heb ik van een heerlijke douche genoten bij een camping. Wat knap je daar van op. Daarna hebben we aan de Baggersee een broodje gegeten.

In Schaan (Liechtenstein) hebben we een overnachting in een jeugdherberg. Het zag er goed uit. Wij hadden een luxe kamer met toilet en badkamer voor eigen gebruik. Op de 3 de verdieping zonder lift. Heerlijk na een dag hardlopen. ’s Avonds zijn we naar een eettent bij de minigolfbaan geweest. Het zou maar 200 meter lopen zijn. De ervaring wordt nu steeds meer dat de mensen hier geen idee hebben van afstand. We hebben al meerdere keren om een afstand gevraagd en achteraf is het altijd verder. Nu dus ook. Ik had na 100 meter al gezien dat het niet kan kloppen. Dus toch maar even met de camperbus gegaan. Het was toch zeker een kilometer. Normaal gesproken vind ik dat niet erg, maar nu is me dat toch echt te veel. Voordat we gingen was Corrie haar tas met portemonnee kwijt. Ook bij haar slaat de vermoeidheid toe. Alles afgezocht en gelukkig gevonden.

Woensdag 27 juli 2016:

Heerlijk geslapen en het ontbijt was ook goed. Het brood kon je zelf snijden en was nog warm. Nog bij de burgermeester van Vaduz geweest om hem te bedanken voor zijn medewerking met het regelen van een overnachting. Het Rathaus staat midden in het centrum en je mag daar met de auto niet komen. Aan de agent gevraagd, die bij het begin van de straat stond, of de auto door mocht. In eerste instantie niet, maar toen ik zei dat ik iets af wilde geven bij de burgermeester mocht het wel. Als je burgermeester hier zegt dan gaan er deuren open.

Zo mijn plichtpleging weer gedaan en het lopen kan beginnen. Vandaag een lang stuk langs de Rhein op. Ik heb die nu wel genoeg gezien. Je loopt pal in de zon en het is saai. Lange rechte stukken. Een keien bak met water er door heen. Het is niet de Rhein die ik had verwacht. Er is ook geen enkele boot te zien.

Ik heb voor de afwisseling nog geprobeerd bij een hardloopster aan te tikken, maar het lukte me niet. De kracht is uit mijn lijf. En nog een man geholpen die was gestoken bij het oog door een wesp. Verder was er weinig afwisseling. Wel een regenbui en daarna broeierig warm. Ik begon daardoor last van mijn voeten te krijgen, omdat mijn schoenen nat werden. De afstand is langer dan de Garmin aangaf. Wel 4 kilometer. Nog een stuk door een weiland gelopen om een stuk af te snijden, anders zouden het nog meer kilometers zijn. Wat er fout is gegaan weet ik niet. Ik heb het parcours gewoon aangehouden. Corrie is al vooruit gereden en had de camperbus al klaargezet op de camping in en een stoel. Heerlijk. Ik ben er in gaan zitten/liggen en in slaap gevallen. Ik heb nog nooit zo veel geslapen als in deze tijd. Een halve dag per dag. En nog is het niet genoeg.

’s Avonds begint het behoorlijk te regenen en koelt het lekker af. Ik denk dat de camping ook al hoger ligt en dat scheelt al gauw weer een paar graden. Naar bed, het kan me niet snel genoeg.

Donderdag 28 juli 2016:

Vannacht op een camping geslapen. Het heeft gisteravond nog behoorlijk geregend. Ik ben vandaag naar het startpunt gebracht en het begon gelijk met een klim.

In Klosters Davos stond Corrie op mij te wachten. Eerder was het niet mogelijk haar weer te zien. Gelukkig is Jaap er nog steeds bij. Een bikkel die niet van opgeven weet. In Klosters hebben we een kop koffie gedronken en bijgetankt voor de rest van de rit. Het beloofd een heftige tocht te worden, want op het overzicht staat deze aangegeven met veel zigzag werk. Klimmen dus. Een zware tocht met ook nu weer onbegaanbare paden die er eigenlijk niet zijn (niet te zien zijn). Maar volgens Garmin wel. Ik geef het apparaatje gelijk, want hij heeft zijn nauwkeurigheid al lang bewezen. Een hek over geklommen en de fiets moest er natuurlijk ook overheen. Het kon niet anders. Een avontuur op zich. Het was geen parcours voor de navigator, de fiets was meer een last dan een lust. Jaap moest regelmatig van de fiets af. De klimmen waren te stijl. Jaap de fiets duwen en ik trekken. En als je er denkt te zijn, dan komt er nog een klim. We zijn een pas van 1565 meter over gegaan. Al met al 6 mensen gezien. Een mountainbiker en een echtpaar met een buggy. Onderweg zagen we ook nog een binnenmeertje. Hier stond een fotograaf een bruidspaartje te fotograferen. Het andere uiterste van vandaag is, dat je langs een drukke weg oploopt. Weinig avontuurlijk aan. Wel zorgen dat je niet geschept wordt.

Daarna volgt al snel de eerste ontlading. Ik bereik Davos Wolfgang. De plek waar voorheen de klinik van het NAD stond. Mijn eerste mijlpaal is bereikt. Dit is mijn finish. Er gaat van alles door me heen. Te veel om dit hier in het kort neer te zetten. Ik loop door naar de Davoser See aan. Hier staan Corrie en 2 leden van de VND (Vereniging Nederland Davos) mij op te wachten. Ik moet toch echt even bijkomen. Ik moest deze rit echt afzien en ben blij dat ik er ben.

Even pauze, opfrissen en een hapje eten.

Ik ben er bijna. Nog een paar extra kilometers te gaan naar het nieuwe centrum van het N.A.D. Deze ligt aan de andere kant van Davos (Clavadel). Nog een hoogteverschil van 100 meter te gaan. Ik kom langs de ijsbaan in Davos waar Ard Schenk en Kees Verkerk ooit kampioen zijn geworden en waar op 30 juli de start zal zijn van de Swiss Alpine K78.

Bij het N.A.D. staat een welkomst comité van patiënten, arts, verpleegkundigen en therapeuten. Het overweldigde me. Wat krijg je het daar warm van. Er worden allerlei vragen op je afgevuurd van hoe train je hiervoor, wanneer ben je daar mee begonnen en WAAROM doe je dit. Voor je het weet sta je een half uur te praten terwijl mijn lijf om rust vraagt. Er is natuurlijk ook nog een foto gemaakt buiten.

Daarna werd de kamer (1007) gewezen waar de overnachtingen zijn. De groene afdeling. Het is een grote kamer met balkon en uitzicht op de, hoe kan het ook anders, op de bergen. De bus kan even in de garage om de spullen uit te laden. En dat is best veel. We kunnen gebruik maken van een kar en de lift. We waren nog niet helemaal geïnstalleerd toen ze van het VND een kaasplankje kwamen brengen. Daar zijn we maar gelijk aan begonnen.

Het is nu even lekker om de benen te laten rusten en niet na te hoeven denken over de voorbereiding van morgen. Het geeft me even rust.

s’ Avonds kon er gegeten worden in het restaurant. Dat hebben we dan ook gedaan. Drie patiënten vroegen of we bij hen aan tafel kwamen zitten. Natuurlijk doen we dat. We krijgen van hun een heel verhaal te horen van waar ze vandaan komen, hun medicatie, de begeleiding en het gezin. Het is niet niks om je gezin/naasten voor 3 maanden achter te laten. Het maakt indruk en je hoort nu hoe het is om hier te zijn.

Vrijdag 29 juli 2016:

Vanmorgen later opgestaan dan andere ochtenden. We konden tot 9 uur van het ontbijt gebruik maken. Rond 11 uur hebben we een afspraak met 2 leden van de VND. Maar eerst het startnummer halen in het Kongresszentrum Davos waar de Expohal is opgezet. Nummer 928 is geregeld voor me (850+78). Na wat moeite is dit toch goed gekomen. Bij de balie waar ik me mag melden, ligt mijn nummer niet. Vreemd. Ik meldde nog dat het wel een speciaal nummer is op aanvraag. Toen begon er bij hem een lampje te branden dat het nummer ergens anders kon liggen. En dat was dan ook zo. In een speciaal bakje. Gelukkig. Daarna dus op uitnodiging op de koffie in Kaffee Klatsch in Davos. We dachten er een uurtje te zijn, maar dat liep anders.

Op de vraag aan de Zweedse serveerster Svea of ze ook gebak heeft, legt ze uit diverse lekkere soorten te hebben. Dan komt de volgende vraag of het mogelijk is om van alle soorten een klein stukje te krijgen. En 1 bak met slagroom. Ze vindt dit een leuk idee en gaat dit regelen. Even later komt ze terug met 1 groot blad met diverse soorten gebak, 5 schoteltjes en 1 klein bakje slagroom voor de anderen en 1 grote voor mij. Ze is alleraardigst en begint een gesprek. Ik vertel haar dat ik ben komen lopen vanuit Nederland voor het Longfonds/N.A.D. Ze schiet helemaal vol en kan het even niet bolwerken. Ze loopt weg. Ik ben beschaamd. Dit wil ik niet, maar kan er niets aan doen. Even later komt ze terug en heeft een cadeautje voor me in de vorm van een beker en een eigen geschreven tekst erop. Ze kan zich nog niet helemaal goed houden. Ik wil met haar op de foto als aandenken. Waarom ze zo vol schoot weet ik nog niet. Misschien kom ik daar later nog achter.

Dit alles heeft op het terras wel wat losgemaakt. Ik kom aan de praat met een Amerikaanse dame. Zij woont al 48 jaar in Zwitserland en vind ze sportief en meestal slank gebouwd. Op school wordt sporten gestimuleerd en in de zomer zijn er sportvakanties. Amerikanen vindt ze vet. Ze houdt daar niet van, terwijl ze zelf Amerikaanse is.

Dan nog een echtpaar. Zij hebben het hele relaas zien gebeuren en meegeluisterd en geven spontaan CHF 50 ,--. Ook hier weer een heel gesprek mee. En dan nog een ander echtpaar. Je ziet gewoon dat ze mee zitten te luisteren en lachen ook als wij lachen. Zij willen ook graag meer informatie over waar ik mee bezig ben. Natuurlijk krijgen zij dat ook. Ondertussen voel ik wel dat me dit de nodige energie kost.

’s Middags mocht ik nog even zwemmen in het bad van de klinik. Heerlijk warm water, bijna 32 graden. En nog de vele leuke Facebook reacties gelezen. Daar krijg ik een opkikker van. Goed voor morgen. Van mijn zwager krijg ik een pijl van de route van de Swiss Alpine kado. Een hebbe ding. Ik heb al eens gehoopt deze ergens vrij los aan een paal te vinden. Maar krijgen is beter. Een heel mooi souvenir.

Zo en nu ga ik maar eens slapen. Welterusten allemaal. Morgen om 5.30 uur weer op.

Bedankt voor al jullie reacties. Ik ga mijn best doen morgen. Groeten uit DAVOS.

Zaterdag 30 juli 2016:

Om iets voor half zes in de ochtend wordt ik gewekt door mijn zwager. Heel attent van hem. Hij was net voor het alarm van de wekker. Ik voel me nog moe, maar het moet vandaag toch gebeuren. Vandaag is het laatste deel van de 21 marathons en 1 +.

De 1 + staat op het programma. De K78 met vertrek en finish in Davos. Een afstand van 78 kilometer met 2 passen te nemen van 2632 en 2739 meter. Ik weet wat me te wachten staat, omdat ik deze afstand al vaker heb gelopen. Voor de zoveelste keer een Brinta maaltijd als Frühstuck. Normaal krijg ik dit er makkelijk in, maar vanochtend gaat het niet van harte. Meerdere keren naar de wc en mijn hartslag is al hoog. Toch enige spanning? Om half 7 vertrek ik naar de start. Deze is om 7 uur. De temperatuur is 7 graden. Lekker fris en een mooie temperatuur om te lopen. Nog even wat rekken en strekken en om 2 voor zeven begint het aftellen met muziek waar ik het warm en koud van krijg. Emotioneel.

Ik begin te lopen, geef het jasje nog aan Corrie af en dan is het echt begonnen. Ik voel me zwaar, heb een hele hoge hartslag en kan nog maar kleine stukjes hardlopen. Het wandelen gaat nog wel. Op de promenade in Davos, na een paar kilometer, zie ik Jaap en Corrie weer staan. Ik wandel en weet al dat het een zware dag gaat worden. Ik heb tot 8 uur vanavond de tijd. Dat geeft me moed en kans het te halen. Corrie loopt nog een stukje met me mee en geeft bemoedigende woorden. Allemaal goed bedoeld, maar ze weet niet half wat ik voel.

In Monstein, op de 17 kilometer, zie ik Corrie, mijn zoon en zijn vriendin weer staan. Ik neem nog wat drinken en eten aan. Dit moet mij op “kracht” houden. Lopers komen me voorbij. Met klimmen heb ik normaal geen moeite. Nu is het me te veel. Even voor Filisur staan ze er weer. Corrie fluistert me al zacht iets in over de tijdslimiet. Ik wil er nog niet aan en loop door naar Filisur. De weg splitst zich daar in tweeën. Eén voor de finish van de K30 en de andere voor het vervolg van de K78. Ik loop zo naar het gedeelte van de K30 en krijg een medaille omgehangen. De route naar de K78 was al afgesloten. Er wordt nog gezegd dat mijn tijd erop zit. Het is afgelopen voor me. Ik ben verslagen. Ik ben tegen een muur gelopen. Corrie wist het al, maar tegen beter in en mijn wil om het te halen waren sterker dan mijn lijf aan kan. Uit eigen bescherming ben ik er door de organisatie uitgehaald. Op dat moment wil ik er nog niet aan. Achteraf gezien terecht natuurlijk dat ik beschermd ben.

Ik ga nog even op een bankje zitten om het tot me door te laten dringen. Het wil nog niet landen. Het is de 1 ste keer dat ik na al de wedstrijden die ik heb gedaan moet stoppen.

Ik rijd met mijn zoon mee terug naar Davos. We gaan nog even op het terras zitten om na te praten en zien lopers van andere afstanden finishen. Zij wel….

Daarna ben ik terug gegaan naar het NAD. Daar zie ik lopers van de K78 en K42 voorbij komen. Het doet me zeer. Ik ga naar bed en ben bekaf. Even later neemt een lid van de VND contact op met Corrie. Hij wil graag weten hoe het met me gaat. Zij mag uitleggen wat er is gebeurt.

Later in de middag heb ik nog contact met het NAD/VND om kort te sluiten wanneer de cheque met € 7.108,22 wordt overhandigd. ’s Avonds om 7 uur bij de ijsbaan waar Ard en Keessie ooit zijn gehuldigd wordt de cheque overhandigd. Een mooie plek.

Het komt hier inmiddels met bakken naar beneden en het rommelt in de lucht. Vuurwerk. Patiënten en artsen zijn opgetrommeld om bij de overhandiging van de cheque aanwezig te zijn. Jaap, mijn zoon, zijn vriendin, 2 kennissen en Corrie zijn er ook bij. Al met al zo’n 20 personen. Ik voel me gesteund en klein worden.  Ik heb een prestatie neergezet die ik niet zonder begeleiding had kunnen doen.

Ik ben vandaag tegen een muur aangelopen zeg ik bij de overhandiging. Ik krijg als opmerking van één van de patiënten dat het goed is eens tegen een muur aan te lopen. Je eigen grens tegen te komen. En ook zegt ze dat zij, als astma patiënten, elke dag tegen een muur aan lopen. Ondanks dat je vandaag niet geslaagd bent in je doel, heb je de afgelopen weken een hele mooie prestatie neergezet. Waar je trots op kunt zijn. Het was een gezellig en nuttig moment. Een dank je wel van allemaal. Goed om het zo af te sluiten. Na mijn teleurstelling van vanmiddag, maakt dit moment een heleboel goed. Ik heb mijn best gedaan en vele mensen blij kunnen maken met hetgeen wat ik heb gedaan. Ik heb een nieuwe spreuk gehoord: Het is niet erg om te vallen, als je maar weer op staat.

Een dank je wel aan alle mensen die het mogelijk hebben gemaakt en ondersteuning hebben gegeven aan dit project is hier zeker op zijn plaats.

Mijn 1 ste dank gaat uit naar mijn dochter Marloes. Zij was de 1 ste die een niet gering bedrag stortte naar het Longfonds en haar vertrouwen uitsprak dat ik het kon. Erwin en Rachelle die ook gedurende een aantal dagen tijdens de rit aanwezig waren, Jaap die een week met me op is gefietst en het ook niet makkelijk heeft gehad. En dan natuurlijk ook Corrie, die er altijd was. Dan ook het bedrijfsleven in Veenendaal, Elst en Wageningen die er ook in geloven en ondersteuning geven in materiële zin. En dan natuurlijk iedereen die gedoneerd heeft aan het Longfonds in financiële zin. Verder heeft het me heel goed gedaan om alle berichten op Facebook te lezen. De T-shirt die mijn team en ik hebben gedragen zijn gegeven aan de patiënten in Davos.

Mijn dank is groot aan iedereen.

Met een vriendelijke en hartelijke groet,

Albert Koedam